10/2/15

ដំណើរ​ផ្សងព្រេង​ថត​រូប​នៅ​កំពង់ឆ្នាំង-កំពង់ធំ

ខាងក្រោមនេះគឺជាការសង្ខេបត្រួសៗនៃដំណើរផ្សងព្រេងថតរូបកន្លងមកនៃការចេញដំណើរលើកទី២ (សាកល្បង) របស់ក្រុមយើង។
ការលំបាកមានច្រើន តែយើងខ្ញុំសូមលើកតែខ្លះៗមកបរិយាយទេ។ កាលនោះពេលត្រលប់មកភ្នំពេញវិញទើបយើងដឹងតំបន់ដែលយើងបានឆ្លងកាត់នោះមានដីស្រូប
តែសំណាងល្អយើងរើសផ្លូវត្រូវ។ ហើយដំណើរបន្តគឺ នៅសប្ដាហ៍ក្រោយនេះ ថ្ងៃទៅ ១១-១៨ ខែតុលា ឆ្នាំ២០១៥។

profile

ដំណើរផ្សងព្រេងថតរូបលើកទី ២ កំពង់ឆ្នាំង-កំពង់ធំ ដោយឆ្លងកាត់បឹងទន្លេសាប៖
យើងបានជួបការលំបាកជាច្រើនហើយក៏រីករាយជាមួយហ្នឹងបទពិសោធន៍ទាំងនេះដែរ។
នាថ្ងៃទី ២៩ ឧសភា ២០១៥ នេះ ៤នាក់គ្រូ និងសិស្សយើង Sovan Philong (គ្រូថាងចេង) ខ្ញុំអមរើន (ស៊ុន អូខុង) Phun Bandith (ជ្រូកប៉ាចេ) និង Chheng Hour (សិស្សប្អូនសាចេ) បានទៅចម្លងធម៌នៅខេត្តកំពង់ឆ្នាំងឆ្ពោះទៅកំពង់ធំដោយចេញដំណើរពីភ្នំពេញទៅ។ លុះទៅដល់ខេត្តកំពង់ឆ្នាំងម៉ោងប្រហែលជា១១យប់ ពួកយើងបានសុំស្នាក់ការនគរបាល នៅមុខសាលាខេត្តដើម្បីដេកនៅក្បែររូបសំណាក់មួយពីព្រោះថាគោលការណ៍ពួកយើងគឺ មិនចំណាយលុយលើការស្នាក់នៅ ចំណែកឯម្ហូបត្រូវធ្វើដោយខ្លួនឯង។

4

ព្រឹកឡើងយើងបន្តដំណើរ ដោយឆ្លងដរពីទីរួមខេត្តកំពង់ឆ្នាំងឆ្ពោះទៅស្រុកកំពង់លែង(ភ្នំនាងកង្រី) ដែលជាគោលដៅថតរូបរបស់ពួកយើង។ បន្ទាប់មកយើងបន្តទៅឃុំដា ស្រុកកំពង់លែងដូចគ្នា ដោយធ្វើការនៅទីនោះរហូតដល់ម៉ោង ៤ល្ងាច។

1

និយាយពីថាវគ្គបន្តនេះគឺញាក់សាច់ដោយហេតុថាខេត្តកំពង់ឆ្នាំង និងកំពង់ធំត្រូវបានខណ្ឌចែកដោយវាលទំនាបនៃបឹងទន្លេសាប។ បើខែទឹកឡើងវិញគឺថាទឹកធំល្វឹងល្វើយដូចសមុទ្រ។
ពួកយើងបានសម្រេចចិត្តថាត្រូវតែបន្តដំណើរទៅមុខដោយមិនរុញរាទោះជាលំបាកយ៉ាងណាក៏ដោយ ។ (មាត់ជាផ្លូវ) ពួកយើងបានសួរអ្នកស្រុកថា តើផ្លូវពីឃុំដានេះ ទៅខេត្តកំពង់ធំអាចទៅរួចទេខែនេះ? គាត់ឆ្លើយថាបាន វាគោកដែរហើយ តែបើមានភ្លៀងគឺលំបាកខ្លាំងណាស់ ។ ពួកយើងចាប់ផ្តើមមើលមេឃឃើញថាស្រឡេះល្អ ក៏សម្រេចបន្តដំណើរទៅមុខ។ នៅតាមផ្លូវពោរពេញទៅដោយវាលស្មៅ វាលខ្សាច់ និងព្រៃលិចទឹក ។ មិនបាន ៣គីឡូម៉ែត្រផង ព្រះអាទិត្រក៏ចាប់ផ្តើមលិចហើយ ផ្លូវក៏លែងមានខ្សាច់ គឺចូលដល់វគ្គភក់ និងដីល្បាប់ ។ មេឃកាន់តែងងឹត ផ្លូវក៏កាន់តែលំបាក សេវាទូរស័ព្ទក៏គ្មាន Google Map ក៏ជួយពួកយើងលែងបាន។ គ្រានោះយើងទើបដឹងថា តំបន់នោះទើបតែភ្លៀងរួចពីព្រឹកទេ ពីព្រោះថា ផ្លូវគឺរអិលខ្លាំងណាស់ ពួកយើងក៏កាន់តែអស់កម្លាំងខ្លាំងណាស់ដែរ ព្រោះម៉ូតូពួកយើងដឹកសំភារៈច្រើន រួមទាំងគ្រឿងធ្វើម្ហូប។ យើងដើរលឿនជាងជិះ ឈរក៏មិននឹង ព្រោះសណ្ឋានដីដូចលាបប្រេង រីឯទិសដៅក៏មិនដឹងនៅទីណា មើលទៅល្វឹងល្វើយដាច់កន្ទុយភ្នែកឃើញតែផ្កាយផ្លុងៗ ខ្ញុំ មើលទូរស័ព្ទឃើញថាម៉ោង ៨យប់ទៅហើយ ។ វគ្គនេះហើយដែលធ្វើឲ្យខួរក្បាលពួកយើងចងចាំមិនភ្លេច គឺម៉ូតូរបស់ពួកយើង វិលកង់បានយើងច្រើន ១០ម៉ែត្រ ត្រូវអង្គុយខ្វេះដីស្អិតដែលជាប់នៅនឹងកង់ ឬ មនុស្ស៤នាក់ត្រូវរុញម៉ូតូមួយគ្រឿងម្តងៗ ដើម្បីធ្វើយ៉ាងណាឲ្យអាចទៅមុខបានខ្លះ ។ យើងធ្វើបែបនេះរហូត ទាល់តែអស់កម្លាំងរៀងៗខ្លួន ចំណែកឯក្រពេះកាន់តែស្រែកឃ្លានយ៉ាងខ្លាំង ហើយពេលស្រែកទឹកយើងត្រូវផឹកទឹកមួយដប ៤នាក់ព្រោះអស់ទឹកទៅហើយ រីឯមេឃវិញគឺងងឹតសូន្យសុង រកមើលទិសតំបន់អ្វីមិនឃើញសោះ។ ក្រពះកាន់តែឃ្លាន ហើយកាន់តែស្រែកទឹក តែយើងមិនអាចដាំបាយបានទេ ព្រោះតំបន់នោះមានតែភក់ និងដីល្បាប់។ ប៉ុន្តែពួកយើងនៅតែមិនអស់សង្ឃឹមចំពោះដំណើរមួយនេះ ហើយពេលដែលអស់កម្លាំងខ្លាំងគ្មានអ្វីក្រៅពីដេកលើភក់ ដោយយើងមិនអាចដេកលើស្មៅបានទេ ព្រោះសម្បូរសត្វពស់។

3

ទីបំផុតម៉ោងប្រមាណជា ១កន្លះកណ្តាលអាធ្រាតពួកយើងបានមកដល់ភូមិតូចមួយដែលមានតែ ៧ផ្ទះ តែប៉ុណ្ណោះ (ពុទ្ធោអើយដីតែ ៣០គីឡូម៉ែត្រជាង ពួកយើងធ្វើដំណើររហូតដល់ទៅជាង ១០ម៉ោង)។ ពេលនោះនៅក្នុងអារម្មណ៍ខ្ញុំបានគិតថា តើពួកយើងពិតជាបានជួបនឹងភូមិតូចមួយនេះ ឬជាការស្រមើស្រមៃ? តែសំណាងល្អ ពេលពួកយើងហៅអ្នកភូមិឃើញថា ពិតជាមានមនុស្សរស់នៅមែន ហើយគាត់ក៏យល់ព្រមឲ្យពួកយើងស្នាក់អាស្រ័យមួយយប់ និងចាប់ផ្តើមស្រុះមីហូប។ ទោះយ៉ាងណាក៏មិនទាន់ជួបសំណាងល្អ ព្រោះថា លោកគ្រូ បានបាត់កាបូបលុយ ដែលមានឯកសារសំខាន់សម្រាប់ក្រុមការងារយើង ដូចនេះខ្ញុុំ និងគាត់គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីបកត្រឡប់ទៅតាមផ្លូវចាស់ដែលបានមក ប៉ុន្តែនៅតែរកមិនឃើញ រួចក៏ត្រឡប់មកផ្ទះនោះវិញនៅម៉ោង ៣ភ្លឺ ដើម្បីដេកយកកម្លាំង ចាំព្រឹកឡើងម៉ោង ៦ចាំចេញទៅរកម្តងទៀត។ សំណាងល្អ គាត់ជាមួយនឹងសិស្សប្អូន ឆេង ហួរ បានរកឃើញការបូបនោះវិញ។ ព្រឹកឡើងយើងចាប់ផ្តើមបន្តដំណើរទៅខេត្តកំពង់ធំ ដោយមិនបានងូតទឹកអ្វីទាំងអស់ព្រោះគ្មានទឹក ហើយពីយប់គឺដេកទាំងខ្លួនប្រឡាក់ភក់តាំងពីក្បាលដល់ចុងជើង។ ដំណើរបន្តនេះ គឺយើងត្រូវធ្វើដំណើរនៅលើវាលខ្សាច់ ដ៏ស្ងួតហែងប្រហែលជិត ២០គីឡូម៉ែត្រទៀត ទើបដល់ទីប្រជុំជន។
ខ្ញុំនៅចំាបានរឿងមួយទៀត គឹនាម៉ោង ប្រហែល១០យប់ ដែលពួកយើង ឋិតក្នុងស្ថានភាពលំបាកនៅកណ្តាលវាលទំនាបបឹងទន្លេសាបនោះ នៅពេលដែលខ្ញុំឡើងឈរលើម៉ូតូស្រាប់តែ អាចឲ្យទូរស័ព្ទខ្ញុំមានសេរវាមួយកំាដែរ ហើយពួកយើងបានត្រឹមព្យាយាមតេមកអ្នកផ្ទះ ដើម្បីកុំឲ្យមានការបារម្ភពួកយើង ហើយខ្ញុំបានតេមកមនុស្សជាទីស្រលាញ់ខ្ញុំ ដោយកុហកថា ( អូនអើយ! ពេលនេះបងមកដល់កំពុងធំហើយ បងមានសុវត្ថិភាពហើយ និងនៅក្នុងផ្ទះសំណាក់មួយក្នុងទីរួមខេត្ត កុំបារម្ភបងអី រាត្រីសួស្តី) ការពិតខ្ញុំកំពុងតែជួបឧបសគ្គយ៉ាងលំបាក និងប្រឈមជាមួយតំបន់ដីស្រូបសោះ៕
————————————-
យើងខ្ញុំសង្ឃឹមថា យើងនឹងទទួលបានការឧបត្ថម្ភខ្លះ ចំពោះដំណើរផ្សងព្រេងថតរូបបន្តទៀតនេះ។
រាល់ការឧត្ថម្ភ យើងខ្ញុំនឹងមានការប្រកាសចំនួនពិតប្រាកដ បើសិនជា អ្នកផ្តល់ជំនួយ យល់ព្រមឲ្យប្រកាស។
លេខទូរស័ព្ទទំនាក់ទំនង៖
ខ្ញុំបាទ អមរើន: 093 656 345
លោក Phun Bandith: 016 64 16 76
លោក Chheng Hour: 070 31 38 91
សូមមេត្តា ជួយShare និង ចូលរួមឧបត្ថម្ភដើម្បីគំាទ្រពួកយើងផង

អត្ថបទដោយ៖ អមរើន

09/29/15

ធូរថ្លៃដើម្បីសៀវភៅចាស់ៗមួយចំនួន

សួស្ដី!!!

មាន​អ្នក​ណា​ដឹង​ទេ​ថា​បើ​ខ្ញុំ​ចង់​រក្សា​សៀវភៅ​ចាស់ៗ​ទុក​ជា​ឌីជី​ថល​ តើ​ខ្ញុំ​គួរ​ប្រើ​មធ្យោបាយ​របៀប​ណា​?? ស្កែន??​បែប​ពិបាក​បន្តិច​ព្រោះ​សៀវភៅ​ចាស់​ពុក​ផុយ​ច្រើន​ហើយ​។ បត់​ចុះ​បទ​ឡើង​ពេល​ស្កែន​វា​នឹង​រហែក​មិន​ខាន​។ បើ​បង​ប្អូន​ណា​ដឹង​ជួយ​ប្រាប់​យក​តែ​បុណ្យ​ផង​ណា​។

សូម​រំលឹក​ប្រវត្តិ​សៀវភៅ​ចាស់ៗ​អស់​ហ្នឹង​បន្តិច​។ កាល​ខ្ញុំ​នៅ​ជា​ forever​ alone​ កន្លែង​ដែល​ខ្ញុំ​ឧស្សាហ៍​ជាន់​ជាង​គេ​ មិន​មែន​ហាង​ហ្គេម​ មិន​មែន​ក្លិប​ តែ​ជា​បណ្ណាល័យ​។ ខ្ញុំ​ចូល​តាំង​ពី​ព្រឹក​ រហូត​ថ្ងៃ​ត្រង់​មក​ផ្ទះ​ញ៉ាំ​បាយ​ ហើយ​ល្ងាច​ទៅ​ទៀត​ រហូត​ដល់​ម៉ោង​ប្រាំ​ក៏​ចូល​រៀន​តែ​ម្ដង​។ ខ្ញុំ​រៀន​យប់​តាំង​ពី​ឆ្នាំ​ទី​ពីរ​មក​ មិន​មែន​ចង់​ទុក​ពេល​ធ្វើ​ការ​ ឬ​ដើរ​លេង​ទេ​ គឺ​ទុក​ចូល​បណ្ណាល័យ​អាន​សៀវភៅ​ ម្យ៉ាង​រឿង​មាន​សង្សា​គ្រាន់​នាំ​ដើរ​នោះ​ក៏​ទេ​ដែរ​។ ខ្ញុំ​ជា​ចៃ​បណ្ណាល័យ​។​

ថ្ងៃ​មួយ​នៅ​បណ្ណាល័យ​សម្ដេច​ហ៊ុន​សែន​ នៃ​ RUPP​ គេ​មាន​ប្រមូល​សៀវភៅ​ចាស់ៗ​លក់​ចេញ​ក្នុង​តម្លៃ​ថោកៗ​ ខ្ញុំ​ក៏​ឈរ​តម្រង់​ជួរ​ចាំ​ទិញ​សឹង​រាល់​ង៉ៃ។ អ្នក​ដែល​ស្រលាញ់​សៀវភៅ​នាំ​គ្នា​តម្រង់​ជួរ​ដណ្ដើម​គ្នា​ទិញ​ឱ្យ​រញ៉ី​។ ង៉ៃ​ខ្លះ​ខ្ញុំ​មាន​លុយ​តែ ២០០០៛​ ក៏​ឈរចាំ​ទិញ​នឹង​គេ​ដែរ ព្រោះ​សៀវភៅ​ខ្លះ​ចាស់​ពេក​គេលក់​តែ ​៥០០៛ ទៅ​ ១០០០៛​ ឬ​ ២០០០៛-៥០០០៛ និង​ ១០០០០៛ តាម​អេតា​ (រូបរាង)​ ស្អាត​ ឬ​មិន​ស្អាត​។ សៀវភៅ​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ​ក្នុង​រូប​នេះ​តម្លៃ​តែ ៥០០៛​ប៉ុណ្ណោះ​។

old-book1

សៀវ​ភៅ​ Famous Chinese Short Stories សរសេរ​ដោយ Lin Yutang. បោះ​ពុម្ព​ឆ្នាំ​ ១៩៥៨

និយាយ​ដូច​ហែកកេរ្តិ៍​ខ្លួន​ឯង​តិច​ចុះ​។ ហេតុ​តែ​លោភ​ ណា​មួយ​ស្រលាញ់​សៀវភៅ​ និង​ចង់​សន្សំ​របស់​ចាស់ៗ​ (របស់​ចាស់ៗ​ កាមេរ៉ា​ចាស់ៗ​អាច​នឹង​សន្សំ​ទុក​ តែ​ថា​ស្រី​ចាស់ៗ​ជួយ​មិន​បាន​ទេ) ផង​នោះ​ ទោះ​ក្នុង​ហោប៉ៅ​មាន​ប្រហែល​ ២០០០៛-៣០០០៛ ក៏​មក​តម្រង់​ជួរ​នឹង​គេ ក្នុង​ចិត្ត​គិត​ថា​ទិញ​សៀវភៅ​ណា​តម្លៃ​ត្រឹម​ ៥០០៛​ ឬ១០០០៛​អី​បាន​ហើយ​។ លុយ​ប៉ុណ្ណឹង​អាច​បាន​ប្រហែល​ ២-៣​​ក្បាល​អីដែរ​បើ​មួយ​ក្បាល​៥០០៛​អី។ តែ​មាន​អី​ណា​ សៀវភៅ​ដែល​មើល​ទៅ​ពេញ​ចិត្ត បែរ​ជា​គេ​ដាក់​លក់​ដល់​ទៅ​ ១០០០៛ ឬ​២០០០​៛ឯ​ណុះ​។ មិន​ដឹង​គិត​យ៉ាង​ម៉េច​ខ្ញុំ​ប្រើ​មធ្យោបាយ​ធូរ​ថ្លៃ​តែ​ម្ដង​។ ដោយ​សារ​គេ​សរសេរ​តម្លៃ​នៅ​ចុង​សន្លឹក​ ចឹង​មើល​ឆ្វេង​ស្ដាំ​ ខ្ញុំ​បន្លំ​ហែក​អា​ចុង​សន្លឹក​ហ្នឹង​ចោល​ ហើយ​លូកយក​ប៊ិច​ពី​ហោ​ប៉ៅ​សរសេរ​ដាក់​តម្លៃ​ខ្លួន​ឯង​ ៥០០៛​ សៀវភៅ​ណា​គេ​ដាក់​ថ្លៃ​ដល់​ ២០០០៛​ អី​ខ្ញុំ​ហែក​ចោល​ សរសេរ​ដាក់​វិញ​ ១០០០៛អី​ហ្នឹង​។ ង៉ាស​ៗៗៗ ទៅ​ណា​វា​ល្បែង​។ និយាយ​ឱ្យ​ស្រួល​ស្ដាប់​ដាក់​តម្លៃ​ថោក​សមរម្យ​។

សំនួរ​សួរ​ថា​ ចុះ​គេ​មិន​ឆ្ងល់​ទេ​ថា​ឃើញ​អក្សរ​សរសេរ​ប្លែក​?? ចម្លើយ​ងាយ​ណាស់​ មុន​ហែក​ខ្ញុំ​មើល​អក្សរ​ហ្នឹង​សរសេរ​ខ្វៀក​អា​ម៉េច​ខ្លះ​ ខ្ញុំ​សរសេរ​ខ្វៀក​ឱ្យ​ដូច​តា​ម្រ៉ង​ ម្យ៉ាង​ពូ​មីង​ដែល​សរសេរ​ដាក់​តម្លៃ​ហ្នុង​មាន​ច្រើន​គ្នា​ ពី​ណា​ទៅ​ចាំ​អស់​ថា​ជា​អក្សរ​អ្នក​ណា​!!! មធ្យោបាយ​ធូរ​ថ្លៃ​បែប​នេះ​ក៏​ខ្ញុំ​ចេះ​នឹក​ឃើញ​ដែរ​លោក​ មិន​សរសើរ​មិន​បាន​។ ដោយ​វិធី​នេះ​ រាល់​ថ្ងៃ​ខ្ញុំ​កាន់​សៀវភៅ​មក​ផ្ទះ​វិញ​មិន​តិច​ជាង​ ៥​ ទៅ​ ១០​ក្បាល​ឡើយ​។

សៀវ​ភៅ​មួួ​យ​ក្នុង​ចំណោម​សៀវភៅ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ហែក​តម្លៃ​ដើម​វា​ចេញ។ តាម​ខ្ញុំ​ចាំ​តម្លៃ​ហ្ស៊ីន​ដែល​គេ​សរសេរ​គឺ ២០០០៛

សៀវ​ភៅ​មួួ​យ​ក្នុង​ចំណោម​សៀវភៅ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ហែក​តម្លៃ​ដើម​វា​ចេញ។ តាម​ខ្ញុំ​ចាំ​តម្លៃ​ហ្ស៊ីន​ដែល​គេ​សរសេរ​គឺ ២០០០៛

ហេតុអ្វី​ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​សន្សំ​សៀវភៅ​ចាស់ៗ​ទាំង​នោះ?

ប៉ា​ម៉ាក់​ខ្ញុំ​ក៍​ជា​អ្នក​សន្សំ​សៀវភៅ​ដែរ ពេល​បែក​ពី​អាពត​ចូល​មក​ភ្នំពេញ​ គាត់​ឃើញ​សៀវភៅ​អារាត់​អារាយតាម​ផ្លូវ និង​តាម​ផ្ទះ​មួយ​ចំនួន​នៅ​ក្នុង​ក្រុង គាត់​ក៏​បាន​ប្រមូល​ទុក។ ពេល​ខ្លះ​គាត់​យក​អង្ករ​ទៅ​ដូរ​យក​សៀវភៅ។ ចឹង​ឃើញ​ថា​គាត់​ផ្ដល់​តម្លៃ​ដល់​សៀវ​ភៅ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ កាល​ពី​នៅ​ក្មេងៗ​ពួក​ខ្ញុំ​ហេតុ​តែ​មិន​ដឹង​អី យក​សៀវភៅ​ទាំង​នៅ​អាន ពេល​ខ្លះ​លេង​ឱ្យ​រហែក ហែក​យក​មក​ដុត​លេង ហែក​គប់​វង់​ស៊ី​ក្រដាស…។ ដល់​ពេល​ធំ​ឡើង​បាន​ដឹង​ថា​សៀវភៅ​អស់​នោះ​វា​មាន​តម្លៃ​ និង​កើត​ពី​ការ​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង​របស់​ពួក​គាត់។ ខ្ញុំ​សោក​ស្ដាយ និង​បាន​ប្ដេជ្ញា​សន្សំ​សៀវភៅ​ចាស់ៗ​ទាំង​នោះ​ឡើង​វិញ៕

08/7/15

សម្លេងទារព្រលឹងញ៉ាក់ប្លោក!

ជាទូទៅខ្ញុំមិនដែលបានឃើញខ្មោច ហើយក៏មិនប្រាថ្នាចង់ឃើញដែរ។ ម្យ៉ាងវិញទៀតខ្ញុំក៏ខ្លាចតិចៗ ចិត្តមិនស្លុយក្នុងការចង់ឃើញ ហើយបើគេបន្លាចក៏ខ្លាចដូចតែគ្នា។ រឿងដែលចង្រៃនោះគឺដើរជាមួយ អាឆាយ (អឿន រស់នៅអមរើន) វាច្បាស់ណាស់​អាមួយហ្នឹងមានក្រយៅខ្មោចឱ្យច្បាស់ក្រឡែត ចឹងហើយចង់មិនចង់ខ្ញុំត្រូវតែមកពាក់ព័ន្ធជាមួយខ្មោចឱ្យទាល់តែបាន។

រឿងគឺវាអីញ្ចេះ៖ ក្នុងដំណើរថតរូបនៅខេត្តកំពង់ធំ យើងជិះម៉ូតូពីភ្នំពេញ កាត់កំពង់ឆ្នាំង ហើយឆ្លងវាលទំនាបលេចទឹកនៃបឹងទន្លេសាប រហូតទៅដល់កំពង់ធំ។ មកដល់ភ្នំសន្ទុកនៃខេត្តកំពង់ធំ ល្ងាចល្មមយើងក៏សម្រេចចិត្តថាគេងនៅទីនោះដោយសុំលោកតាសង្គ្រាជវត្តស្នាក់នៅ។ យប់ឡើងដោយមើលឃើញថាមានផ្ទាំងថ្មមួយនៅក្នុងព្រៃលើភ្នំនេះវាទីតាំងល្អសម្រាប់ថតផ្កាយ (Milkyway) ពួកយើងក៏ជម្រាបយាយជីថាមិនចង់គេងក្នុងវិហារទេ ចង់មកគេងនៅលើផ្ទាំងថ្មហ្នឹងវិញ។
ម៉ាក់យាយជីមិនជួយចូកជួយចែវអីទេមានតែបន្លាចថែម។

«ចៅឯងអត់ខ្លាចទេអី? នៅផ្ទាំងថ្មហ្នុងលោកតាំងសម្មាធិ វិញ្ញាណទាំងអស់នោះចេញមកបន្លាចជាខ្លា ជាពស់ធំៗណាស់ណា»។

«អត់អីទេលោកយាយពួកខ្ញុំមិនខ្លាចទេ (និយាយបែបអឿ តែក្នុងចិត្តមួយៗខ្លាចឱ្យញ័រ ដល់ថ្នាក់មានអ្នកខ្លះពេលងូតទឹកបោកហៅគេថាទៅមើលផ្កាយស្អាតណាស់លើមេឃ តែដឹងអីបោកហៅទៅឈរចាំបានជាគ្នារហូតងូតទឹករួច ព្រោះខ្លាចខ្មោចលង ឆើស!!!)» ពួកយើងតប។

មានសម្លេងរបស់យាយជីម្នាក់បន្ទរបែបចាក់ទឹកត្រី ញ៉ិញម្ទេស «មិនអីទេ ស្រេចតែចៅទៅចុះឱ្យតែពូកែរត់»។ អីយ៉ាស់មួយម៉ាត់នេះចាក់ចំបេះដូងហើយវេស។ តែយ៉ាងណាសំដីពួកគាត់មិនបានធ្វើឱ្យយើងបញ្ឈប់មហិច្ចតាឆ្កួតលីលានោះឡើយ ព្រោះយើងគិតថាជីវិតជាអ្នកថតរូបវាត្រូវតែស្អីក៏ជួបចឹងហើយ ម្យ៉ាងយើងមកល្អជាតើ គេមិនធ្វើបាបយើងទេ។ ទោះជាយ៉ាងណានៅតាមផ្លូវម្នាក់ៗមានសំនួរគិតក្នុងចិត្តថាត្រូវទៅវិញឬអត់ ?

«លោកគ្រូ! មិនស្រួលទេហ្អេសទៅវិញ?» ពួកយើងប្រាប់ទៅលោកគ្រូ

តាមពិតក្នុងចិត្តគាត់ក៏ចង់ទៅដែរ តែគាត់ធ្វើដូចមាន់ចឹង ចាំឱ្យពួកយើងហាមាត់មុន ឆើស…ស្គាល់ដល់ពោះវៀនបត់របស់លោកគ្រូអីណុះ!!
ដើរដល់វិហារមួយ ដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីផ្ទាំងថ្មនោះ យើងក៏ឃើញមានលោកនេនតូចៗ និងប្រុសៗប៉ុន្មាននាក់ក្រាលកន្ទេល រៀបចំកន្លែងសម្រាកនៅបរិវេនក្រៅវិហារនោះ។

«លោកគ្រូយើងដេកនៅហ្នឹងដែរទៅហ្អេស មិនបាច់ទៅផ្ទាំងថ្មនោះទេ នៅនេះមេឃក៏ស្រលះល្មមថត Long Exposure ផ្កាយបានដែរតើ!!!» សិស្សម្នាក់ខ្ជាក់សម្ដីបែបសប្បាយចិត្តវិញព្រោះមានដំណោះស្រាយហើយ

«អឺ…ចឹងក៏បាន» លោកគ្រូតប។ ប្រហែលគាត់គិតក្នុងចិត្តថា៖ អញចាំពាក្យហ្នឹងយូរហើយហ្អាស់!!!

ពួកយើងរៀបចំកន្លែងដេក យ៉ាងសមរម្យតាមបណ្ដោយផ្លូវដើររបស់ព្រះវិហារនោះ។ ពួកយើងនៅមិនទាន់គេងនៅឡើយ។ ពួកយើងនៅជជែកគ្នា ហើយមួយសន្ទុះ អាឆាយ (នាពេលនោះមិនទាន់ល្បីឈ្មោះហ្នឹងទេ) វាបើក Laptop បង្ហាញពីផ្កាយ Time-lapse ដែលវាបានថតជូននេនតូចៗ និងក្មេងៗទស្សនា។ វាបូរបាច់ឡើងបែកពពុះមាត់។ ក្រោយមកពួកយើងក៏ងងុយហើយចូលគេង។ តែមុននឹងគេ យើងដកកាមេរ៉ាមកថត Long Exposure ក្រែងឃើញកញ្ចុំផ្កាយ Milky way ។ វាមិនផេះទេម៉ោងទើបតែជាង ១០យប់ ម្យ៉ាងមេឃមិនស្រលះល្អចឹងមាន Milky way ពីណាមក?? តែយ៉ាងណាក៏ដោយពួកយើងនៅតែថតដែរ គ្រាន់តែ Long Exposure ព្រះច័ន្ទនៅលើមេឃចោលទៅ រីឯអាឆាយវិញវាក៏មានគំនិតផស់វា គឺថត Time-lapse ព្រះច័ន្ទ។

និយាយពីលោកគ្រូវិញគាត់ចង់ថតដែរ តែគាត់ថតខុសគេ។
គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា៖ «ពេលគេដេកអស់ បណ្ឌិតឯងជួយដាស់ខ្ញុំផងណា!»

«ដាស់ធ្វើអីលោកគ្រូ?» ខ្ញុំសួរ

«ខ្ញុំចង់ថតមនុស្សទាំងអស់ដែលកំពុងដេក» គាត់តប

ខ្ញុំអស់ឆ្ងល់ក៏ឆ្លើយ «បាទ» ហើយពួកយើងក៏ថតបន្ត។ ថតបានពីរបីសន្លឹកខ្ញុំដេកមុនគេ អាឆាយវាដាក់កាម៉េរាចោលឱ្យថតដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ មិនយូរប៉ុន្មានពួកយើងក៏ដេកលក់។ ខ្ញុំដេកក្បែរលោកគ្រូ អាឆាយ និងអានិនចាអណ្ដើក (ឆេងហួ) វាដេកក្បែរគ្នា។

ដួង​ច័ន្ទ​នា​រាត្រី​នោះ

ដួង​ច័ន្ទ​នា​រាត្រី​នោះ

ហើយតទៅនេះនាទីញ៉ាក់ប្លោកក៏បានចូលមកដល់…

នៅម៉ោងប្រហែល ១ ទៅ ២ ពាក់កណ្ដាលអាធ្រាត ខ្ញុំស្រាប់តែភ្ញាក់ក្រញ៉ាងដោយសារសម្លេងគួរឱ្យរន្ធត់ប្លោក។ ម៉ែកូនហ្អើយតាំងពីកើតពោះម៉ែមកខ្ញុំថាលើកហ្នឹងគឺជាលើកដំបូងក្នុងឆាកជីវិតហើយ ដែលខ្ញុំបានជួបខ្មោច។ សម្លេងនោះឮនៅនឹងត្រចៀកតែម្ដង។
ច្បាស់ណាស់វាជាសម្លេងអ្វីម្យ៉ាងដែលគេធ្លាប់ដឹងថា «សម្លេងអន្ទងព្រលឹង» ហើយបើម្ចាស់ឈ្មោះបានឮហើយ និងឆ្លើយនោះព្រលឹងគេនឹងត្រូវបានខ្មោចចាប់យកទៅបាត់ អ្នកនោះនឹងឈឺរហូតដល់ស្លាប់ជាក់ជាមិនខាន។
សម្លេងនោះដង្ហោយហៅគ្នាខ្ញុំម្នាក់ «ឆេងហួរ….ឆេងងងងង ហហហហហហហហួ….»

សម្លេងឮយ៉ាងក្រលួចកាន់​តែ​ច្បាស់ទៅៗ ខ្ញុំនេះភ្នែកបិទតែអារម្មណ៍ញ៉ាក់ប្លោកទ្រឺតៗ បើជាអ្នកវិញ ខ្ញុំថាខ្លាចមិនខុសពីខ្ញុំប៉ុន្មានទេ។ កុំចង់សាក ខ្ញុំទាយមិនឱ្យខុសឡើយ។

«ធើម៉េចចេះអញ» ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត។

ចិត្តមួយចង់បង្ហើបភ្នែកមើលឱ្យដឹងការពិតថាជាស្អីឱ្យប្រាកដ ចិត្តមួយទៀតវាទាញហេតុផលថា «ហ្អែងឆ្កួតមែន? បើបើកភ្នែកឃើញនៅនឹងមុខឱ្យជ្រងោ ព្រលឹងហ្អែងលោតចេញទៅស៊ីអាចម៍បាត់មិនខាន។

ខ្ញុំគិតកម្លាចិត្តខ្លួនឯង «វាមិនស្អីទេ ស្ដាប់ម្ដងទៀតមើល» «ខ្មោចគ្មានទេលើលោកនេះ» «…..!!!»

ខ្ញុំក៏នឹកដល់លោកគ្រូគាត់ថាដាស់ផងពេលគេគេងអស់ គាត់ចង់ថតគេគេង។
ខ្ញុំក៏លូកដៃទៅរុញគាត់ទាំងភ្នែកនៅបិទនៅឡើយ «លោកគ្រូភ្ញាក់ឡើង គេដេកអស់ហើយ។ ក្រែងលោកគ្រូចង់ថតហ្អេស?»

គាត់មិនកម្រើកសោះ ដូចគល់ឈើចឹង។ បានត្រឹមតែនិយាយល្អិះល្អុះតែឯងរកស្ដាប់មិនបាន។ ដាស់ហើយដាស់ទៀតនៅតែមិនក្រោក។ គិតម៉េចចេះអញ ណាសម្លេងកាន់តែរន្ថើនយកៗ «ឆេងហួ…..ឆេងហួ….!!!!»

«អូហ៍អញ ដុតមនុស្សទាំងរស់ហើយតើ» ខ្ញុំគិត។

គិតចុះគិតឡើង ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តថាជំនះវាឱ្យបាន បើកភ្នែកមើលតាម្រ៉ងទៅថាស្អី។ ឱ្យវាដឹងសខ្មៅតែម្ដងទៅវេស។ «ដ* អីហ្អា!!!!»
គ្រាន់តែបើកភ្នែក ភ្លាមខ្ញុំក្រលេកជុំវិញខ្លួន ជុំវិញកន្លែងដេក គ្មានឃើញអាខ្មោចណាហ៊ានអើតក្បាលមកសោះ។ «អញថាមែនៗ គ្មានអីសោះហ្នឹង ឆើស!» នៅជុំវិញហ្នឹងឃើញតែដើមឈើទេរទៅទេរម៉ោតាមកម្លាំងខ្យល់ ព្រះច័ន្ទរះខ្ពស់សន្លឹម ភ្លឺចិញ្ចែងចិញ្ចាច មនុស្សគ្រប់គ្នាដេកដូចគល់អុស សម្រ៉ុកឱ្យក-ឃុលចង់បែកមេឃ។

ពេលបើកភ្នែក ខ្ញុំក្រលេកទៅមើលឆេងហួមុន ព្រោះបារម្ភវាមិននៅក្បែរហ្នឹង ខ្លាចវាត្រូវគេយកទៅបាត់។ បើចឹងមែនចប់ហើយ។ បានអីបកស្រាយជាមួយម៉ែឪវាម៉េចទៅ។

តែម៉ែកូនហើយអាសម្លេងចម្លែកហ្នឹងនៅឮដដែល??? មែននៅឮមែន!! ឮកាន់តែច្បាស់ដូចមុនមិនថមថយសោះ។ ខ្ញុំក៏តាំងចិត្តក្លាហាន បែកស្លុយ ថានឹងក្រោករកមើលសិន។ ខ្ញុំក្រលេកជុំវិញខ្លួន ត្រចៀកខំផ្ទៀង នៅតែមិនឃើញអ្វីខណៈសម្លេងនៅតែដដែល ជាដដែល។
លើកនេះលែងខ្លាចហើយ ព្រោះវាគ្មានអីផង។ ខំគិត ខំផ្ទៀងមួយសន្ទុះធំ ទើបខ្ញុំអាចយល់ពីប្រភពសម្លេងនេះបាន។
ម៉ែកូនហ្អើយ សម្លេងនេះចេញពីច្រវ៉ែបមាត់អាឆាយសោះ។

អានេះវាដេកស្រម៉ុក «ឃីត ខត!!! ៗៗៗ»
តាមពិតទៅសម្លេងហ្នុងគឺនៅចុងបំផុតបន្ទាប់ពីវាសម្រ៉ុកម្ដងៗ វាមានអាខ្យល់ចុងក្រោយឱ្យក្រលួច។ និយាយពីថាដូចនោះដូច ដូចហៅឈ្មោះបេះដាក់។ ខ្ញុំចង់តែស្ទុះទៅហក់ធាក់អាប្រកាច់យ៍ហ្នឹងឱ្យបែកមាត់។ ដេកស្រម៉ុកខុសរឿង ឱ្យឯងនេះព្រលឹងចុះទៅស៊ីអាចម៍បាត់។
ដល់ក្រោយមកវាសម្រ៉ុកដល់សូរវា វាឈ្លក់ខ្យល់ វាក៏ឈប់ស្រម៉ុកមួយរយៈ។ សម្លេងញ៉ាក់ប្លោកនោះក៏បាត់ឯង។ ដូច្នេះហើយខ្ញុំក៏ច្បាស់ក្នុវចិត្ត មួយភាគមួយពាន់តែម្ដងថាច្បាស់ជាចេញពីវាហ្នឹងហើយ។

ហាហាហាហ……ចាញ់បោកអានរឿងរបស់ខ្ញុំហ្នឹងហើយមែនទេ??? រន្ធត់អត់??
ណាស់ហើយបើគ្រាន់តែនិទានឱ្យអ្នកទាំងអស់គ្នាស្ដាប់វាមើលទៅមិនរន្ធត់ទេ តែបើអ្នកបាននៅក្នុងហេតុការណ៍នោះ ខ្ញុំហ៊ានភ្នាល់ដាក់ប្លោក ថាអ្នកនឹងរន្ធត់ដូចខ្ញុំចឹង។ កុំចង់មកធ្វើឯងគ្រាន់បើអីនោះ។
សរុបមកខ្ញុំក៏នៅតែមិនច្បាស់ដដែលថាមានខ្មោច ឬអត់ដដែល។ តែដូចនិយាយចឹង ដើរជាមួយអាមួយហ្នឹង សម្បូររឿងរន្ធត់ណាស់។ ចាំមើលដំណើររបស់យើងទៅកោះកុង កំពង់ស្ពឺ និងបន្តបន្ទាប់ទៀតវាយ៉ាងណា???៕

 

ខណ្ឌ​ចប់​ដោយ​បរិបូរណ៍

រាប់​ពី​ឆ្វេង​ទៅ​ស្ដាំ​គឺ លោក​គ្រូ​ ភីឡុង អា​ឆាយ ខ្ញុំ និងអា​និន​ចារ​អណ្ដើក។ ពួក​យើង​មាន​ក៏មាន​ងារ​ផ្សេង​មួយ​ទៀត​គឺ គ្រូថាំង​ចេង អ៊ូខុង ប៉ាចេ និង​ច​សា​ចេ​ ដែរ។

រាប់​ពី​ឆ្វេង​ទៅ​ស្ដាំ​គឺ លោក​គ្រូ​ ភីឡុង អា​ឆាយ ខ្ញុំ និងអា​និន​ចារ​អណ្ដើក។ ពួក​យើង​មាន​ក៏មាន​ងារ​ផ្សេង​មួយ​ទៀត​គឺ គ្រូថាំង​ចេង អ៊ូខុង ប៉ាចេ និង​សា​ចេ​ ដែរ។

 

02/14/11

៥ឆ្នាំមុន!!

ដូចពាក្យគេថា “Time flies” ពេលវាលាដើរទៅមុខលឿនដូចព្យុះ ដើរហើយគ្មានងាកក្រោយអ្វីបន្តិចសោះឡើយ។ មកទល់ថ្ងៃនេះ ១៤ ខែកុម្ភះ ឆ្នាំ ២០១១​រយៈពេល ៥ឆ្នាំហើយដែលយើងស្រលាញ់គ្នា។ នឹកដល់កាលថ្ងៃនោះ ១៤ កុម្ភះ ឆ្នាំ ២០០៦ ខ្ញុំបានសុំស្នេហ៍ប្រពន្ធទាំងអៀនៗ ។ បើនិយាយពីរឿងសុំ​សេ្នហ៍គេ អាឌិត ខ្ញុំកាលណោះជាលើកទីមួយហើយ។ តែសូមជំរាបមិនមែនសុំង៉ៃទី ១៤ បានចំលើយថា Yes ង៉ៃហ្នឹងទេណា។ នាងមិនមែនចិត្តងាយ​ឯណា។ ទាល់តែ៥ថ្ងៃក្រោយមកទើបខ្ញុំបានទទួលចំលើយថា អូឃេ។ និយាយដល់រឿងប្តីប្រពន្ធសុភាសិតចិននិយាយថា “សាងបុណ្យជាមួយគ្នា ១០ជាតិបានធ្វើជាមិត្តភក្តិ  ១០០ជាតិបានធ្វើជាបងប្អូន ១០០០ជាតិបានធ្វើជាប្តីប្រពន្ធ”  រីឯងកំណាព្យចិនវិញ “ទឹកហូក្រោមស្ពាន ដកដាវកាត់ទឹក ទឹកនៅតែហូរ …..(កំណាព្យចិនចឹងឯងគ្មានកន្លែងជួនទេ)” ។ ពេលវាលាទៅលឿនមែន វត្ថុគង់ប្រែប្រួល ចុះមនុស្ស?? ណាស់ហើយកុំឲ្យវែងឆ្ងាយ ថ្ងៃនេះមកគឹគ្រាន់តែចង់បង្ហាញរូបភាព ខ្លះដែលបញ្ជាក់ថាវត្ថុគង់ប្រែប្រួល តែមនុស្សប្រហែលជាមិនខុសគ្នាដែរទេមើលទៅ។

12/15/10

Attending the Workshop on NGN/IP Technologies, Nha Trang, VN 14-17/Dec/2010

From 14 to 17 December 2010 I have to attend the workshop of NGN/IP technologies. It is held at Nha Trang, the beautiful beach province of Vietnam.  So I missed two things, FE test1 and TM unprogress test 2. Hope some guys help on recall the exam question back.

My flight is from PP to Prey Norkor( I rarely called Ho Chi Minh City. I called it Prey Norkor, Khmer Krom former land.) then from Prey Norkor to Nha Trang. It’s a long wait there in Prey Norkor airport, for 6 hours. I felt pity of the former land after checking some information on Khmer Krom history on the website and many other of them, while waiting, there is violence of human right of our former people. How about Khmer Krom becoming an Independence country which is apart of the main land Cambodia? , is the question always arise in my brain not even today but since I happened to know what is this and what is that….

Mekong Delta a place where Khmer Krom were still violent (from the plane view)

Well, as mentioned in the title of the post, the workshop is about NGN/IP technologies. What is NGN? it comes to a long story of telecommunication. NGN stand for Next Generation Network. It the technology base on IP or I can called All-in-One/Open Network for all kind of service including voice, data,… at the speed of excellent.
The workshop is aim to:

  • Have a good understanding on the policy, regulatory, technical and business issues and concerns that policy makers, regulators and service providers will have to face, including organizational changes needed for NGN migration;
  • Examine the different strategies possible for fixed incumbents, mobile operators and new market entrants to prepare for NGN migration;
  • Explore the different models of establishing Internet Exchange Points (IXPs) including some country case studies.

More info at: http://www.itu.int/ITU-D/asp/CMS/Events/2010/CLMV

Nha Trang beach from the rooftop view of hotel

Pool view of one hotel

Cambodian Participants

Group photo

10/5/10

កូនខ្ញុំកើតហើយ

រងចាំយ៉ាងយូរបំផុត ៩ខែ ១០ថ្ងៃ (ប្រហែលជាអាចតិចជាងហ្នឹងប៉ុន្មានថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ) ទីបំផុតម្ចាស់ក្សត្រីតូចរបស់ខ្ញុំបានចេញមកមើលពិភពលោកនេះ​នឹងគេដែរ ។ តាមពិតគេកើតបានជាង ១០ថ្ងៃហើយ គ្រាន់តែខ្ញុំចេះតែមិនមានពេល ផុសឲ្យដឹងនៅទីនេះ បើនៅហ្វេសប៊ុកនោះផុសពីអាទិត្យ​មុនហើយ។

កាលពីអាទិត្យមុន ថ្ងៃទី២៣ កញ្ញា ២០១០ ម៉ោង ១យប់ជាង ប្រពន្ធខ្ញុំឈឺពោះតិចៗ ទាំងអស់គ្នាក៍នាំគ្នាមកពេទ្យតែម្តងដោយមិនចាំយូរ ។ ឥវ៉ាន់នានាបានរៀបចំត្រៀមទុករួចជាស្រេចហើយ មិនពិបាកពេលឈឺពោះបានរៀបនោះទេ។ មកដល់ពេទ្យ ពេទ្យថានាងឈឺពោះកើតកូនមែនហើយ តែដោយសារទើបឈឺតិចៗចឹងប្រហែលនៅយូរម៉ោងទៀតអីណោះ។

ញ៉ាំដើម្បីថាមពល

ឮគេថាពេលឈឺពោះចឹងត្រូវញ៉ាំឲ្យបានច្រើនដើម្បីមានកំលាំងសំរាប់កើត ដូចច្នេះមិនចាំយូរខ្ញុំបានរត់វ៉ឹងទៅទិញបាយឆា ២-៣ ប្រអប់ និងទឹកក្រឡុកមក។ តាំងពីពេលកំពុងមានផ្ទៃពោះម្ល៉េះប្រពន្ធខ្ញុំគ្មានចេះចាញ់កូន ក្អួតចង្អោអីទេ ញ៉ាំបានសព្វបែបយ៉ាង  ពងទាកូន ស៊ុបគោ​ ។ល។ និង។ល។ មើលតែរូបខាងក្រោមទៅដឹងហើយ មិនមែនតែអ្នកឈឺពោះទេដែលញ៉ាំអ្នកអត់ឈឺក៍ញ៉ាំដែរ ជួយជាកំលាំងចិត្ត ហេហេហេ….។


បាយឆា ជាមួយនឹងទឹកក្រឡុក មានកំលាំងប្រយុទ្ធហើយខ្ញុំប៉ុណ្ណេះ

ចាស់ៗថាឆ្លងទន្លេពិតជាពិបាកមែន

គេច្រើននិយាយថា “មិនជឿចាស់ ស្រលះដៃធេង” រឿងឆ្លងទន្លេនេះ ចាស់ដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់មានបទពិសោធន៍ និយាយថាវាពិបាកដូចឆ្លងទន្លេមែន​ មិនមែនបានន័យថាឆ្លងទន្លេដោយប្រើទូកកាណូតទេ តែគឺដោយប្រដៃនឹងជើងទាំងពីរប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមិនមែនអ្នកឈឺពោះទេ តែតាមការមើលឃើញ​ច្បាស់នឹងភ្នែកបែបហ្នឹង ទើខ្ញុំយល់ថាវាពិតជាពិបាកមែនៗ។

កាលណោះត្រូវជាពាកកណ្តាលអាធ្រាត ម៉ោង ១យប់(ព្រឹក) ថ្ងៃទី២៣ ខែកញ្ញា ប្រពន្ធខ្ញុំចាប់ផ្តើមឈឺពោះតិចៗ។ មិនបង្អង់យូរ ពួកយើងបានរៀបចំ​ទៅពេទ្យ។ មកដល់ពេទ្យ គេថានាងពិតជាឈឺពោះឆ្លងទន្លេមែន តែដោយសារនៅឈឺតិចៗចឹង បែបមិនទាន់កើតអាលូវទេ ប្រហែលដល់ព្រឹកអីណោះ។

ព្រឹកឡើងម៉ោងជាង ៧បាននាងចាប់ផ្តើមឈឺខ្លាំងបន្តិចម្តងៗ។ ពេទ្យឲ្យដើរចុះឡើងៗ ដើម្បីឲ្យកូនសម្រូតចុះមកក្រោមងាយនឹងកើត តែមានអីណា​ដើរជាងពីរគីឡូដីហើយ ពោះកាន់តែឈឺ ក្បាលកូនក៍មិនព្រមចុះមកក្រោម។ ដល់កាន់តែឈឺខ្លាំងទៅៗ ពេទ្យបានឲ្យចូលទៅក្នុងបន្ទប់សម្រាល​ដើម្បីពិនិត្យ និងត្រៀមសម្រាល។ គេថាឆ្លងទន្លេមានតែខ្លួនឯងទេដែលជួយខ្លួនឯងបាន គ្ាមអ្នកណាជួយយើងបានឡើយសូម្បីតែពេទ្យ មានតែម្តាយជាអ្នកខំប្រឹងរុញកូនឲ្យចុះមក្រោមប៉ុណ្ណោះ។ ពេទ្យជួយបាននៅពេលដែលកូនសម្រូតចុះមកក្រោម ចេញក្បាលមកក្រៅបន្តិចទើបគាត់ជួយទាញចេញមកបាន។ ដំបូងឡើយគេឲ្យខ្ញុំចូលទៅក្នុងបន្ទប់សម្រាលជាមួយដែរ។ តាមពិតទៅខ្ញុំគ្មានបានជួយស្អីទេ ចូលទៅហ្នឹងនោះ ក្រៅតែពីនិយាយ​ជួយជាកំលាំងចិត្តប្រពន្ធឲ្យប្រឹងៗៗ នឹងតស៊ូតែប៉ុណ្ណោះ ក្រៅពីហ្នឹងខ្ញុំមានដៃពីរសំរាប់នាងចាប់កាន់ពេលកំពុងប្រឹង បើមិនចឹងទេនៅមានសក់ក្បាល​ទុកគ្រាន់បោចលេងពេលឈឺខ្លាំងប៉ុណ្ណឹងឯង។ យូរណាស់ហើយ ជាងមួយម៉ោងដែលខ្ញុំចូលទៅជាមួយ នៅតែគ្មានលទ្ធផលអ្វី។ ពោះកាន់តែឈឺខ្លាំង ទៅៗ។ ពេទ្យពិនិត្យមួយសារទៀត ក្បាលកូននៅដដែលមិនសម្រូតចុះទាល់តែសោះ។ កំលាំងប្រពន្ធខ្ញុំក៍កាន់តែខ្សោយ នេះដល់ថ្នាក់ព្យួរសេរ៉ូម​នៅនឹងដៃហើយនៅសឹងតែ​មិនអាចទប់បាន។

និយាយទៅខ្ញុំពិតជាសរសើរប្រពន្ធខ្ញុំខ្លាំងណាស់ ឈឺថ្នាក់នេះទៅហើយនាង មិនយំឬស្រែអីមួយមាត់ មានតែខាំមាត់ ខំប្រឹង។ ពេទ្យក៍សរសើរ​ថាពូកែទ្រាំដូចគ្នា គាត់និយាយថាអ្នកមុនៗ ឈឺប៉ុណ្ណេះគេស្រែកយំឡើងផ្អើលពេទ្យ(តែធ្វើម៉េចបើគ្នាឈឺមែន)។ ដោយឈឺយូរពេក ប៉ាក្មេកខ្ញុំគាត់​ថាប្រុងឲ្យវះ តែពេទ្យគេនេះមានសីលធម៌វិជ្ជាជីវៈផស់គេមែន គាត់និយាយថា បើដល់ដំណាក់កាលចុងក្រោយបានគាត់រើសយកផ្លូវនេះ បើនៅមានលទ្ធភាពទ្រាំបានកើតធម្មជាតិវិញទៅល្អជាង។ បើពេទ្យខ្លះវិញដឹងតែពីវះអាងបានលុយ ហើយខំនិយាយបន្លាចអ្នកឈឺទៀត។ បងជីដូនមួយថ្លៃខ្ញុំជាគំរូស្រាប់ គាត់ឈឺពោះជាងមួយម៉ោងសោះ និយាយឡើងវះទៅៗ ទាល់តែគាត់វះទាល់តែបាន។ ធម្មតាអញអ្នកឈឺ តែឈឺចឹងហើយឲ្យធ្វើអីក៍ព្រមដែរ ប្រពន្ធខ្ញុំឈឺជាង ៥-៦ម៉ោងទៅហើយពេទ្យថានៅអាចកើតតាមសម្រួលបានទេកុំវះនាំស្តាយក្រោយទេ។

មកដល់ថ្ងៃនេះខ្ញុំជឿកាន់តែច្បាស់ននូវសំដីម៉ាកប៉ា ខ្ញុំដែលថា “ពេលកូនឯងធ្វើជាឳពុកម្តាយគេ កូននឹងដឹង” ។ ឥឡូវខ្ញុំដឹងហើយ គឺដឹងច្បាស់​ទៀតផង។ គិតៗទៅអាណិតអ្នកដែលជាម្តាយគេណាស់ ខំពរពោះ ៩ខែជាង ប្រឺងឈឺពោះកើតវាចេញមក កើតហើយខំរកស៊ីចិញ្ចឹម ឲ្យរៀនសូត្រខ្ពង់ខ្ពស់ ដល់កូនវិញបានដោយកន្លងធម៌នោះវាមិនអីទេ តែអាកូនខ្លះចោលម្សៀត ពិតជាស្តាយកំលាំងគាត់ខំពរពោះណាស់ ។

ស្ថានភាពកាន់តែយ៉ាប់ ខ្ញុំហើយនិងម៉ាកប៉ា កាន់តែបារម្ភខ្លាំងឡើង។ ម៉ាក់គាត់ឃើញកូនឈឺពិបាកចឹង គាត់និយាយលួងកូនទាំងអួលដើមកទប់​ទឹកភ្នែកមិនបាន ធ្វើឲ្យខ្ញុំអីណេះទបើមិនបានជាមួយគាត់ដែរទៅ។ តាំងពីចូលមកក្នុងបន្ទប់មក ជិតពីរម៉ោងទៅហើយ នៅដដែល ពេទ្យបានចាប់ផ្តើមឲ្យអ្នកទាំងអស់គ្នាចេញពីបន្ទប់សម្រាល ទុកឲ្យពេទ្យគេធ្វើការម្តង។


នៅលើកដៃបាន បញ្ជាក់ថានៅមិនទាន់អី បើទោះជាដៃម្ខាងជាប់សេរ៉ូមក៍មិនថ្វី

ឆ្លេឆ្លាដូចមាន់រកពង

នៅក្រៅបន្ទប់ខ្ញុំនៅមិនស្ងៀមទេ ដើរចុះឡើងៗ ទៅមក មុខបន្ទប់សម្រាលហ្នឹងឡើងចង់ឆ្កួតមនុស្សហើយ។ អ្នកមើលខ្ញុំដើរទៅមកហ្នឹងក៍វិលមុខងាប់​ដែរ។ កន្លះម៉ោង មួយម៉ោង ជាងមួយម៉ោង… គ្មានដំណឹងអីបន្តិច។ ម៉ាកឲ្យខ្ញុំទៅរកញ៉ាំអីបន្តិចទៅ​ព្រោះម៉ោងពីរជាងហើយតែខ្ញុំគ្មាននឹកនាញ៉ាំស្អី​ចូល។ បន្តិចក្រោយមកអ្នកគ្រូពេទ្យម្នាក់គាត់ចេញមក ខំអរស្មានតែកើតហើយ។ សួរគាត់ គាត់ថានៅទេ បន្តិចទៀត។ បន្តិចទៀតអីគាត់យូរណាស់ហើយ បន្តិចទៀតពួកស្រុកយក្សអីដឹង?? ។

ទីបំផុតទៅណាវាល្បែង ហេហេហេ…….. :-p

ទីបំផុតខ្ញុំបានឭសំលេងអ្វីម្យ៉ាង (ឈរនៅមុខបន្ទប់ចឹង ត្រចៀកខ្ញុំផ្អឹបនឹងទ្វាចាំស្តាប់សម្លេងរហូត) ដំបូងខ្ញុំលឺសម្លេងដូចជាអ្នកណាម្នាក់ ទះឭសូរផាច់ ក្រោយមកក៍ឭសម្លេងទារកយំ “អេះង៉ាៗៗ”  ។ ខ្ញុំអរសឹងហោះចេញពីដី ទ្រូងក៍បានធូរខ្សាក។ មួយសន្ទុះក្រោយមកពេទ្យបានបីកូនស្រីខ្ញុំចេញមកក្រៅ (ខ្ញុំដឹងថាជាកូនស្រីមុនទៅហើយ ព្រោះឆ្លុះអេកូច្រើនដងហើយ ឃើញស្រីរហូត) ។ នាងតូចហ្នឹង មុខឡើងមូល សម្បូរសាច់ ចំណែកស្បែកវិញ សរស្គុសតែម្តង។ ម៉ាក់សួរពេទ្យថា “អ្នកគ្រួពេទ្យ យកស្អីលាបចៅខ្ញុំហ្នឹងបានសម៉េស?” ពេទ្យថា “សាច់គេសចឹងតើ មានបានលាបអីណា មិនជឿប៉ះខ្លួនឯងទៅ” ។

ស្មាមញញឹមចាប់ផ្តើមមានឡើងវិញលើផ្ទៃមុខទាំងអស់គ្នា។ ខ្ញុំអីណេះនៅញញឹមបិទមាត់មិនជិត ព្រោះឃើញកូនមុខគួរឲ្យស្រលាញ់យ៉ាងនេះ។ ពេលឃើញកួនភ្លាម ខ្ញុំពិនិត្យមើល ច្រមុះមុនគេ ខ្លាចមិនស្រួចដូចឳម៉ែវា ។ មានអីច្រមុះបានផស់គេតើ មានខ្ទង់ត្រឹមត្រូវហើយ។ ខ្ញុំមិនពិនិត្យមើល​ម្រាមដៃជើងទេព្រោះបានថែម 😀 ដឹងថាគ្រប់អស់ហើយ។

កូនខ្ញុំកើតនៅថ្ងៃទី២៣ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០១០ ម៉ោង ៣:៥៣នាទីរសៀល ត្រូវនឹងថ្ងៃ១៥កើត ខែភទ្របទ គ.ស ២៥៥៤ ឆ្នាំខាល


សួស្តី ខ្ញុំតឹមតែអាយុបាន ២០នាទីទេចា៎ ពេលប៉ាៗខ្ញុំថតហ្នឹងនោះ


ទីបំផុតទន្លេត្រូវបានឆ្លងរួច ដោយសុវត្ថិភាព


ទើបតែងូតទឹករួច ចា៎


កំពុងគេងលក់យ៉ាងស្រួល

កូនខ្ញុំឈ្មោះអី ?

ប៉ាខ្ញុំគាត់ត្រៀមឈ្មោះមួយតារាងទុកឲ្យចៅគាត់តាំងពីគេនៅក្នុងពោះម្ល៉េះ។ គ្រាន់តែថាខ្ញុំនៅពិនិត្យមើល រកឈ្មោះណាដែលពិរោះនិងមានន័យគ្រប់​គ្រាន់សិន។ ប៉ាគាត់ហៅឈ្មោះក្រៅចៅថា “បូរមី” (ព្រោះគេកើតចំថ្ងៃពេញបូរមី) ឬគាត់ហៅថា “ស្រីម៉ុច” ឲ្យជួនជាមួយម្តាយគេ “ស្រីម៉ុម”។ ចំណែកឈ្មោះក្នុងបញ្ជីជាតិវិញខ្ញុំបានសម្រេចដូចខាងក្រោម៖

– ឳពុកឈ្មោះ៖ បណ្ឌិត > អ្នកប្រាជ្ញ (មិនទាន់ជាអ្នកប្រាជញទេអីលូវ បើអ្នកព្រោកអីថាខ្លះ), អ្នកមានចំណេះដឹងខ្ពង់ខ្ពស់

==> ចឹងកូន ឈ្មោះកូនក៍ត្រូវមានឈ្មោះដែលមានន័យស្រដៀងៗហ្នឹងដែរ ។ ប្រុងដាក់ “ម៉ាស្ទឺ” ហើយតើបើមិនចឹងទេ “បរិញ្ញាបត្រ” 😀 តែតាមតារាងឈ្មោះដែលប៉ាខ្ញុំគាត់ឲ្យខ្ញុំពេញចិត្តឈ្មោះ “សិរី” > មង្គល, សួស្តី , ប្រសើ  “មុនិ” > អ្នកប្រាជ្ញ, អ្នកមានចំណេះវិជ្ជាខ្ពង់ខ្ពស់ > , “សិរីមុនិតា” > ស្ត្រីអ្នកប្រាជ្ញ អ្នកមានចំណេះដឹង  ប្រកបដោយមង្គលដ៍ប្រសើរ ។

– ដូច្នេះកូនខ្ញុំមានឈ្មោះថា ” ភុន សិរីមុនិតា” ជាអក្សរឡាតាំង “PHUN SEREYMUNITA”

មុខដូចអ្នកណា?

មិនពិបាកឆ្លើយ ផលិតផលផស់ឳវាប្រាកដជាដូចឳវាមិនខាន ។ ទម្រង់មុខ សំបូរសក់ ត្របកភ្នែកនិងច្រមុះគឺឳវាសុទ្ធ(អ្នកខ្លះថាដូចប៉ាក្មេកខ្ញុំ តែគេថាខ្ញុំនិងប៉ាក្មេកខ្ញុំមុខមាត់ដូចគ្នា ចឹងកាត់ទៅគាត់មិនខុសពីកាត់មកខ្ញុំទេ), សម្បុរស កាត់ទៅម៉ាកយាយ, ភ្នែកធំៗ និងចិញ្ជើមកាត់ទៅប្រពន្ធខ្ញុំ ។


ខ្ញុំដូចប៉ាៗដែរឬទេ ពូអ៊ុំមីងៗ ទាំងឡាយអើយ?


អាយុបាន ជាង១០ថ្ងៃ

ខ្ញុំជាប៉ាគេហើយ????

ដូចភ្លាមៗពេកហើយ កាច់សឹងមិនទាន់ ចង់ថ្លោះចង្កេះ។ មានអ្នកណាមានដំបូន្មានអ្វីក៍ជួយយកតែបុណ្យខ្លះផង សំរាបប៉ាៗថ្មីថ្មើងដូចរូបខ្ញុំ។
សរុបមក ជីវិតខ្ញុំបានមកដល់របត់ថ្មីមួយទៀតហើយ ។ មានរឿងច្រើនទៀតត្រូវឲ្យខ្ញុំរ៉ាប់រង តែមិនថ្វីទេ កូនបានធ្វើជាកំលាំងចិត្តដល់ខ្ញុំសំរាប់រឿង​គ្រប់យ៉ាង។ “ប៉ាៗ ស្រលាញ់កូន”


សុំបញ្ជាក់នេះមិនមែនទឹកដោះគោទេ គឺជាទឹកដោះប្រពន្ធខ្ញុំ ហេហេហេ… សំបូរហូរហៀពេកច្រកដបខ្លះគ្រាន់កូនបៅពេលយំ
តែប៉ុណ្ណេះថ្លៃបណ្ណាការ ថ្លៃទឹកដោះកាលពីង៉ៃចូលស្តីហ្នឹងខ្ញុំអត់មានខាតទេ កិកិកិ…..

07/4/10

ពីណាគេនេះ???

ជាងមួយអាទិត្យហើយដែលគាត់ចេញមកមើលពិភពលោកនេះ មើលចុះគួរឲ្យស្រលាញ់មែនទែន


ដូចពីណាគេថាទៅមើល?


មើលគេគេងណ៎ ស្រួលណាស់មើលទៅ

02/14/10

My Valentine’s day

…៤ឆ្នាំល្មម ហេហេហេ បើរៀនវិញបានបរិញ្ញាប័ត្រមួយដែរ ហើយឥឡូវនេះយើងក៍មានអាល្អិតមួយក្នុងពោះជាចំណងដៃដែរ :-p ។ ទៅណាខ្លះមែនទេ?? សូមបញ្ជាក់ អាលូវនេះកំពុង Post ពី T& C នៅម្តុំវត្តកោះ។ គ្មានអីក្រៅពីញ៉ាំអាហារ រ៉ូមែនទិកជាមួយគ្នាទេ។ បាយឆាពីរចាន ភេសជ្ជៈពីរកែវយ៉ាងធំ តាមពិតទៅមិនដឹងថាមួយកែវពីរនាក់សោះ អាណាដឹងស្មានថាកែវតូច ដល់ហៅមកកែវប៉ុណ្ណា​ណី ចឹងទៅពីរកែវទុយយោបួន។

គិតសព្វៗទៅ ៤ឆ្នាំលឿនណាស់តើនែក តែសំរាប់អ្នកដែលមានស្នេហ៍ស្មោះដូចជាខ្ញុំ វាមានន័យគ្រប់គ្រាន់ណាស់។ កុំលួចច្រណែន​សំរាប់អ្នកដែគ្មានគូណា រូបថតខាងក្រោមនេះមកពីមិបានយកកាម៉េរ៉ាមក ចឹងថតតាមទូរស័ព្ទដៃវាមិនច្បាស់ទេ។ តែយ៉ាងណាក៍ដោយ កើតមកជាប់ទំលាប់អ្នកពូកែអួតទៅហើយប៉ុនហ្នឹងក៍អួតបានដែរ ហាហាហាហ 😀


A ping color for lover….


How about this??

02/10/10

ខ្ញុំក្លាយជាប៉ាៗ គេហើយ :-)

នេះជាដំណឹងល្អសំរាប់ខ្ញុំ អាចនិយាយថាវាលឿនពេកសំរាប់ខ្ញុំ ព្រោះបើគិតមកទល់ពេលនេះ​ពួកយើងរៀបការបាន ៧ខែល្មម។ កាលពីអាទិត្យមុននោះ សង្ស័យថាមាន ចឹងបានជាពួកយើង​ប្រើឧបករណ៍តេស្ត៍ទឹកនោម។ លទ្ធផលឃើញថាមានមែន មិនអស់ចិត្តក៍សាកល្បងម្តងទៀត លទ្ធផលគឺដដែល។ ខ្ញុំធ្លាប់បានសួរគេឯងអំពីឧបករណ៍នេះ គេថា “អាឧបករណ៍មួយនេះ វាមិនដែលកុហកយើងទេ តាវាថាមាន គឺមានហើយ” អូឃេ ចឹងចាំកាល ពួកយើងក៍ទៅជួបពេទ្យ ពីព្រឹកម៉ិញនេះដើម្បីឲ្យកាន់តែច្បាស់តាម្រ៉ង ដូចជានៅក្នុងស្ពត ទូរទស្សន៍គេថា​ “បាត់ភ្លាម…. ឲ្យប្រញ៉ាប់ទៅមណ្ឌលសុខភាព” ។ ខ្ញុំចូលទៅក្នុងបន្ទប់ពិនិត្យជាមួយប្រពន្ធខ្ញុំដែរ ព្រោះអន្ទះសារចង់ដឹងពេក។  អ្នកគ្រូពេទ្យ(មីងខ្ញុំ) ក៍សួរនាំពីអាការៈ ហើយគាត់ក៍​ឲ្យប្រពន្ធខ្ញុំឡើងលើគ្រែឆ្លុះអេកូតែម្តងចុះ ព្រោះបានធ្វើតេស្ត៍ទឹកនោមខ្លួន​ឯងហើយ មិនបាច់ធ្វើម្តងទៀតទេ ពិនិត្យអេកូគឺរិតតែច្បាស់តែម្តង។ ហេហេហេ…. លទ្ធផលគ្មានខុសគ្នា​អីទេគឺ “ខ្ញុំក្លាយជាប៉ាៗ គេហើយ” ។ អានេះបានរិតតែច្បាស់តែម្តង។ ក្នុងចិត្តភ័យអរៗជាខ្លាំង។ ខ្ញុំបានឃើញរូបកូនរបស់ខ្ញុំដែលទើបនឹងករកើតដំបូងនៅអាតិទ្យទី៨។ គេមានទំហំតូច ប្រហែល 35មីលីម៉ែតប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកគ្រូពេទ្យ បានប្រើអេកូ (ប្រហែលជាអុលត្រាសោនហើ​យមើលទៅ) ស្តាប់ដល់បេះដូងរបស់គេទៀតផង។ លឺសូរ “ឌឹបៗៗ” ពិតជារំភើបមែនពេលបាន​លឺសំលេងបេះដូងរបស់ទារកតូចនោះ។ និយាយរួមខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ជាឳពុកគេបណ្តើរៗ ហើយ។ ហើយខ្ញុំក៍តែងតែចាំសំដី ប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំធ្លាប់និយាយថា “នៅពេលដែលកូនឯង ធ្វើជាឳពុក​ម្តាយគេប្រាកដជាដឹងពីអារម្មណ៍នោះច្បាស់តែម្តង” ។ ក្លាយជាឱពុកម្តាយគេមិនមែនជា​ការស្រួលទេ មានរឿងជាច្រើនត្រូវប្រឈមមុខទៀត……


បន្ទះប្លាស្ទិកប្រើដើម្បីតេស្ត៍ មានឆ្នូតពីរចឹងបានន័យថា លទ្ធផលវិជ្ជមាន 😀

រូបភាពអេកូ ដុំពកតូចមួយនោះជាទារកដែលកំពុងករកើត គេមានអាយុ ៨អាទិត្យ និង ៥ ថ្ងៃហើយ
Estimated Date of birth: 16/09/2010